new_header

 

Tu jesteś:

 

         czyli

 

       Przedszkole Nr 129 na Jazdowie

 

         Jest to pierwsza monografia prezentująca placówkę przedszkolną w Warszawie.         Jest ona poświęcona historii Przedszkola Nr 129 (dawne nr 29, później nr 112, a na początku nr 5 Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci ) zlokalizowanego na Jazdowie w Centrum Warszawy.

Opracowana została przez Irenę Wojciechowską , pełniącą obecnie funkcję dyrektora przedszkola.

Praca łączy siedemdziesięcioletnią tradycję z nowatorskimi działaniami.

Obszerne fragmenty tej pracy dotyczą historii terenu oraz  dawnego Szpitala Ujazdowskiego, do którego budynek przedszkolny niegdyś należał.

Druga część pracy poświęcona jest pracy dydaktyczno - wychowawczej z dziećmi według autorskiego programu Naturalnej Nauki Języka i obecnych działań przedszkola

Praca poświecona jest pamięci Tym, którzy oddali z Siebie wszystko, by to przedszkole stało się Rajem na Skarpie

Wypracowane koncepcje i zdobyte doświadczenia niech będą inspiracją do dalszych działań młodych nauczycieli w pracy z małym dzieckiem i z jego rodzicami.

Niech umocnią wiarę w nauczycielach, że jeżeli:

 "Cokolwiek robisz, poświęć temu wszystko, poświęć całego siebie, niczego nie zatrzymuj. Życie nie może odmówić osobie, która daje z siebie wszystko"

 (N. Peale)

 

         Przedszkole nr 129 Raj na Skarpie jest zlokalizowane w samym sercu Warszawy, jedno z wielu przedszkoli stolicy - Przedszkole Nr 129 przy ul. Jazdów 10 b  nazwane "Rajem na Skarpie". Wiosną 2017r. będzie obchodziło siedemdziesiątą rocznicę swego istnienia.

Jest to szczególna placówka z uwagi na to że:

         1. Usytuowana jest na terenie o wysokiej randze historycznej. Tu na Ujazdowie ulokował się gród książąt mazowieckich, tu znajdowała się rezydencja królów i tu mieścił się pierwszy szpital ujazdowski, pierwszy lazaret przy koszarach Gwardii Pierwszej Litewskiej w Zamku Ujazdowskim.

         2. Budynek, w którym mieści się przedszkole to zaadoptowane  pomieszczenia, które w okresie międzywojennym służyły jako mieszkania dla młodych lekarzy szpitala ujazdowskiego

3. Otoczenie przedszkola zwiększa jego atrakcyjność. Choć znajduje się ono w samym centrum stolicy, jest oazą zieleni i spokoju, tak nietypowego dla wielkiego miasta.

4. Panuje tu rodzinna atmosfera.

Przedszkole ma ugruntowaną pozycję w rankingu placówek tego typu w kraju z racji stosowanych odmiennych form pracy z dziećmi.

Rodzice ubiegający się o miejsce dla swojego dziecka w naszym przedszkolu uważają, że: "jest ono jednym z najlepszych przedszkoli w Warszawie, placówką nieprzypadkową, która stwarza podopiecznym zróżnicowane, dostosowane do indywidualnych możliwości warunki rozwoju". Jest to również miejsce, gdzie sami rodzice czują się bardzo dobrze.

 

PRZEDSZKOLE NA JAZDOWIE

1. Geneza powstania placówki

         Historia powstania przedszkola, noszącego obecnie Nr 129 i zwanego Rajem na Skarpie, sięga  czasów powojennych.

25.04.1945 roku  pod patronatem Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (RTPD) zorganizowano Przedszkole Nr 5 RTPD w mieszkaniu przy ulicy Niemcewicza 9 m 131.

Zajmowało ono 3 izby, o łącznej powierzchni 93 m.kw. Były tu zorganizowane 2 oddziały przedszkolne liczące po 26-cioro dzieci. Zajęcia odbywały się w godzinach od 9.00 do 14.00.

Przedszkole utrzymywane było z subsydium Zarządu Miejskiego i z funduszy RTPD. Kierowała tą placówką pani Irena Turek, która ukończyła prywatne seminarium dla wychowawczyń przedszkoli.

Z nią wówczas pracowały: Eugenia Kufel oraz Zuzanna Dyktor - Dąbrowska..                            

Z uwagi na małe pomieszczenie przy ulicy Niemcewicza 9, RTPD wystąpiło do Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego pismem z dnia 27 stycznia 1947 roku z prośbą o przeniesienie placówki do większego lokalu, sugerując budynek, w którym obecnie   mieści  się  przedszkole,  a  zanotowanym  w Urzędzie pod adresem ul. Górnośląska 45.

Władze Kuratorium pozytywnie ustosunkowały się do wyżej wymienionego wniosku i z dniem 1.09.1947 roku otwarły się drzwi Przedszkola Nr 5 przy ul Górnośląskiej 5 ( obecnie Jazdów)

Kierownictwo objęła pani Irena Gmitczuk - Zapalska.

Początkowo było to przedszkole trzyoddziałowe i zajmowało nieco mniejszą powierzchnię  budynku niż obecnie. Nie było  też pomieszczeń przykuchennych.

Pani Gmitczuk - Zapalska  była także kierowniczką sąsiadującego z przedszkolem żłobka, który zajmował pozostałe pomieszczenia budynku przy obecnej ul Jazdów 10 w Warszawie.         Od 1 września 1994 roku w przedszkolu realizowany jest program "Naturalnej Nauki Języka", opracowany przez jedną z naszych nauczycielek, Elżbietę Czerwińską – Klemke . Program oparty jest na nowozelandzkim modelu nauczania.        

    Został on zmodyfikowany do warunków polskiego systemu edukacyjnego i kultury polskiej. Polega na całościowym przyswajaniu języka - jednocześnie pisania, czytania jak i kompetencji językowej. Wszystko oparte jest na naturalnej chęci dziecka do nauki. Podstawową zaletą tego programu jest uwzględnienie możliwości wszystkich dzieci prezentujących aktualnie różny stopień umiejętności językowych i niejednakową szybkość postępów.

Główne  założenia pracy to:

1. Wspomaganie  indywidualnego  rozwoju  dziecka  z  wykorzystaniem  jego  własnej inicjatywy, kształtowanie  poszukującej, twórczej postawy dziecka

2. Wykorzystanie naturalnej chęci do nauki czytania metodą globalną poprzez czytanie tekstów w książkach (o odpowiednim stopniu trudności),

3. uczeniu pisania poprzez: pisanie samodzielne przez dzieci ich własnym sposobem, pisania dla dzieci przez nauczyciela i pisania z dzieckiem

4. Przygotowanie dziecka do tworzenia i współtworzenia wiedzy o otaczającym go świecie

5. Sprawdzenie  osiągnięć  dziecka  w  oparciu  o bezpośrednią obserwację i narzędzia badawcze

6. Gromadzenie   informacji  o  rozwoju  i   postępach  dziecka  (karty  pracy dziecka) jako podstawy do indywidualizacji pracy

7. Zapewnienie    dzieciom    realizacji    treści    zawartych    w    Podstawie Programowej  Wychowania  Przedszkolnego" 

8. Dobra współpraca z rodzicami celu   ujednolicenie kierunku oddziaływań dydaktyczno – wychowawczych,  pomocy dziecku w zajęciach, dostarczeniu informacji poziomie i możliwościach rozwoju dziecka

Prowadzona w ciągu roku rzetelna obserwacja, stosowane narzędzia badawcze, umożliwiają nauczycielom opracowanie dla każdego dziecka programu rozwoju, uwzględniającego zainteresowania wychowanka, jego zdolności bądź deficyty rozwojowych.

         W pracy dydaktyczno  - wychowawczej dużą wagę przywiązuje się do gromadzenia informacji o dziecku. W pierwszych tygodniach pobytu dziecka w przedszkolu nauczyciel obserwuje możliwości intelektualne, ruchowe, plastyczne i muzyczne każdego wychowanka. Zdobyta wiedza o dziecku.

         W pracy z dziećmi każdego dnia występują trzy formy działalności - z całą grupą, w małych zespołach oraz praca indywidualna, działalność dziecka w kącikach zainteresowań (kierowana przez nauczyciela w sposób niezauważalny dla dziecka).

            Pracę reedukacyjną nauczyciel prowadzi indywidualnie lub w specjalnie dobranych grupach. Indywidualne podejście do każdego dziecka jest możliwe dzięki zróżnicowaniu badań w zależności od poziomu rozwoju mowy, myślenia i sprawności manualnych.

Do podstawowych kryteriów jakie uwzględnia się przy grupowaniu dzieci należą: zainteresowania dziecka, jego możliwości percepcyjne na odpowiednim poziomie rozwoju,  różnice wiekowe

Zazwyczaj bywają to grupy jednorodne, przy tworzeniu których najważniejsze kryterium stanowią podobne umiejętności i zainteresowania bądź też grupy różnorodne. Podstawową cechą tych drugich są odmienne umiejętności. Takie zróżnicowanie grupy jest optymalnym rozwiązaniem pracy z małym zespołem.

Dzieci dopingują się nawzajem, pomagając sobie w pokonywaniu trudności, a bliski kontakt emocjonalny umożliwia im szybsze zdobycie wiedzy i umiejętności oraz harmonijny rozwój intelektualny.

W zależności od czynionych postępów i wykazywanych przez dzieci potrzeb nauczyciel zmienia skład grupy. Czynione obserwacje nie są jednak jedynym źródłem o dziecku. Uzupełnieniem są arkusze obserwacyjne, prace dzieci, testy i tzw. karty pracy. Tego typu badania są źródłem wiedzy dla nauczyciela i rodziców, dziecko jednak nie może mieć poczucia, że jest w jakikolwiek sposób oceniane, bądź grupowane.

 

Praca dydaktyczno - wychowawcza w ciągu tygodnia obejmuje:

·        swobodne wypowiedzi dzieci i pisanie

·         czytanie  i  odpowiadającą  mu   aktywność  (np.  drama,  piosenki,  prace

·        plastyczne)

·        pojęcia matematyczne i wiadomości o otaczjącym świecie

·        zajęcia umuzykalniające i ćwiczenia ruchowe

·        indywidualną pracę z dzieckiem a także zajęcia reedukacyjne

 

Ramowy rozkład dnia przewiduje

1.     Działania poranne:

nauki czytania metodą globalną poprzez czytanie tekstów w książkach

  (o odpowiednim stopniu trudności),

* uczeniu pisania poprzez: pisanie samodzielne przez dzieci ich własnym

·          sposobem, pisania dla dzieci przez nauczyciela i pisania z dzieckiem gimnastyka poranna

·        przygotowanie do śniadania i śniadanie

2.     Bloki tematyczne w przedpołudniowej pracy z dzieckiem

·        Aktywność     słowna     (rozmowy,     prowadzenie     dialogu,    dyskusje,

·        relacjonowanie wypowiedzi)

·        Ćwiczenia w pisaniu w formie:

·        pisanie dla dzieci

·        pisanie wspólne z dziećmi

·        pisanie samodzielne ( kierowana)

·        Program czytania w formie:

·        czytanie wspólne z dziećmi

·        czytanie zespołowe

·        czytanie indywidualne

3.     Aktywność plastyczna, konstrukcyjna, dramatyczna,  muzyczno - ruchowa.

4.     Pobyt    w    ogrodzie :    zabawy    ruchowe    kierowane    i    swobodne

5.     Przygotowanie  do obiadu i spożywanie obiadu 

    6. Działania popołudniowe

·        czytanie dla dzieci: aktywność dziecka wg wykazywanych zainteresowań

·        rozmowy dotyczące wydarzeń dnia

·        zajęcia dodatkowe oraz zajęcia wyrównawcze, nauka czytania metodą globalną poprzez czytanie prostych tekstów w książkach  (o odpowiednim stopniu trudności),

·        nauka pisania poprzez: pisanie samodzielne przez dzieci ich własnym

·        sposobem, pisania dla dzieci przez nauczyciela i pisania z dzieckiem

                                                       

Organizacja sali       

         Przy organizacji sali grupy dziecięcej, zwróciliśmy uwage na to, by sala stwarzała okazję do aktywnego, twórczego działania dziecka . Warunek ten spełniają  kąciki zainteresowań. Utworzone kąciki zainteresowań mają odmienny charakter przez ich celowe i widoczne wydzielenie, ale przede wszystkim z uwagi na dobór materiałów i pomocy.

O efektywności tego modelu nauczania decydują w dużej mierze celowo zorganizowane centra zainteresowań. Powinny one być atrakcyjne ze względu na tematykę i zgromadzony materiał.

Dokonując wyboru pomocy, zabawek, sprzętu uwzględniliśmy potrzeby i koncepcję pracy, by powstało ciekawe miejsce do działania, dające wielofunkcyjne rozwiązania dziecku i nauczycielowi.

Dla dziecka zorganizowany dobrze  kącik zainteresowań pobudza ciekawość, umożliwia mu swobodę działania, dla nauczyciela jest polem obserwacji podczas samodzielnych działań dziecka, a tym samym daje sposobność do gromadzenia wiedzy o wychowanku, by móc dla niego ustalić odpowiedni program rozwoju.

Przy organizowaniu sali istotna jest zasada dotycząca integracji treści nauczania .

Przejawia się ona w łączeniu treści min. z zakresu poznawania stosunków jakościowych i ilościowych ze znajomością środowiska, twórczości plastycznej i nauki czytania, czy pisania, a wszystko to poprzez właściwy wybór materiałów. W naturalnej nauce języka cechą dominującą jest duza  ilość materiału do czytania niezależnie od tego, jaki charakter ma dany kącik.

Zaprojektowanych kącików może istnieć wiele, lecz duże znaczenie ma fakt, aby ułatwiały organizację działań nauczyciela. Podczas gdy nauczyciel pracuje z małym zespołem, inne dzieci nie powinny się nudzić, lecz znaleźć dla siebie atrakcyjne miejsce do zabawy i pracy. Wybór tego miejsca nie jest przypadkowy. Na podstawie dokumentacji obserwacyjnej nauczyciel układa program rozwoju dla każdego dziecka, obejmujący także swobodną działalność w kącikach zainteresowań. Dziecko nie odczuwa tego kierowania, jest ono przemyślane i celowe, uwzględnia zainteresowania dziecka, jego potrzeby, uzdolnienia, jego możliwości percepcyjne. Tylko wtedy działalność, jaką podejmuje dziecko w określonym kąciku zainteresowań może przynieść mu zadowolenie, ujawnić, rozwijać jego aktywność twórczą. W tym celu wykorzystuje się: kącik alfabetyczny, kącik książki, kącik przyrody, kącik dużej książki, kącik z grafoskopem oraz karty poetyckie, rymowanki.  Każde miejsce służy do utrwalania poznanych schematów słów - wyrazów.

Kącik obejmujący grafoskop, ekran, foliogramy stwarza możliwość manipulowania sprzętem, uczenia się jak należy ułożyć folię by napisy - tekst można było odczytać. Dziecko uświadamia sobie gdzie jest początek tekstu, strona lewa, prawa, uświadamia sobie zależność oglądania takiego a nie innego obrazu (obraz odwrócony, zmienny układ postaci etc.).Wszystko to sprawia, że dziecko wykazuje postawę poznawczą (przejawia ciekawość) i praktyczną (możliwość działania). Jest to szczególnie atrakcyjny kącik dla dziecka i wartościowy dla jego rozwoju. Ma ono okazję do czytania, do podejmowania prób pisania na folii, aby później móc podziwiać własne znaki graficzne na dużym ekranie.

W kąciku alfabetycznym zgromadzone są takie pomoce, które kształcą analizę i syntezę wzrokową, przygotowują dziecko do czytania, jak litery magnetyczne, rozsypanki literowo - wyrazowe, suwaki sylabowe etc.

Karty poetyckie, rymowanki, piosenki to teksty napisane na wielkich płaszczyznach (A3, A4), przeznaczone do czytania. Kącik taki powstaje stopniowo, wszystkie teksty wprowadzane są wcześniej, a następnie wędrują do pudełka i na wieszaki, aby dziecko mogło zawsze do nich wrócić. Najczęściej dzieci znają je doskonale. We wstępnym etapie czytania cieszą się z tekstów, które są im bliskie i znane. Jest głównie opanowywanie ich pamięciowe, tak jak to się dzieje na przykład z odczytywaniem "Kaczki dziwaczki" powszechnie znanej przez dzieci. Jednakże tutaj dziecko uświadamia sobie pewne zależności - długość wyrazu, zdania, tekstu, próbuje wykazywać wyrazy wedle szybkości, rytmu własnego czytania.

Wątpliwości może budzić nazwa jednego z kącików "czytanie dookoła sali". Jak wcześniej sygnalizowałam, dziecko ma kontakt z tekstem w każdej sytuacji, mogą to być wskazówki, napisy, podpisy pod pracami dziecka, umieszczone w całej sali, inspirujące w konsekwencji działalność wychowanków. Jeśli obok budowli dziecka umieścimy napis ilustrujący wypowiedź konstruktora np. "To jest statek kosmiczny" - powiedział Paweł, to dziecko odczytujące ten tekst wie kto jest autorem, jak nazywa się wytwór pracy, a w następstwie - może stworzyć interesującą budowlę, która także zostanie opatrzona podpisem zgodnym z wypowiedzianym przez niego tekstem. Jest to przykładowe rozwiązanie, lecz tutaj możliwości stwarzają nam dzieci.

Kącikiem interesującym dla dziecka jest miejsce do słuchania bajek z płyt z wykorzystaniem słuchawek (wystarczy podłączyć do magnetofonu 2 -3 pary słuchawek, by nie przeszkadzać innym dzieciom w  pracy.

Działalność dziecka zależy od pomysłowości nauczyciela. Jeżeli nagra on na nośniku elektronicznym tekst książki znanej dziecku, by mogło ją czytać wspólnie z lektorem, może to być propozycja gry słownej np. w poszukiwaniu wyrazów przeciwstawnych, mogą to być piosenki do słuchania czy wspólnego śpiewania. W takich okolicznościach nauczyciel oddziaływuje na dziecko niemal w sposób bezpośredni.

Kącik książki ma formę podobną do już istniejących w naszych przedszkolach. Gromadzone tam książki o charakterze literackim, komiksowym, popularnonaukowym swoim wyglądem zachęcają do sięgania po nie. Uwzględnia się również książki przynoszone przez dzieci, bowiem są one im bardzo bliskie. Oglądaniu, czytaniu książek w takim miejscu towarzyszy atmosfera jaką dziecko odczuwa w momencie, kiedy mama czyta mu na dobranoc ulubioną bajkę. W celu zapewnienia takiej atmosfery wystarczy wygodne miejsce do siedzenia - poduchy, pufy i wydzielenie intymne tego kącika np. poprzez parawan, ograniczenie szafką etc. Atrakcyjnym jest też kącik przyrody o charakterze naukowym. Zgromadzone tam lupy, mikroskop, preparaty (oczywiście w zależności od cyklu tematycznego) skłaniają dziecko do własnych poszukiwań.

Kącik dużej książki powstaje podobnie jak karty poetyckie - stopniowo.

Autorami książek są dzieci, a książki mają oryginalny duży format tak atrakcyjny dla nich (A3, A4). O charakterze tej książki decyduje nie tylko format, ale i uwzględnienie pracy każdego dziecka, książka jest zbiorem rysunków prac malarskich etc. wykonanych przez całą grupę.

Nauczyciel na podstawie wypowiedzi dzieci opisuje każdą pracę (pismo czytelne dla dziecka, duże litery).

Tak się dzieje we wstępnym etapie czytania i pisania, później dziecko na miarę własnych możliwości dokonuje tego samodzielnie. Są to teksty bliskie dziecku, przez co wykazuje ono większe zainteresowanie, a ile jest tu wartości wychowawczej, kiedy odnajduje swój tekst, czuje się autorem i może go odczytać koledze, wie tylko nauczyciel dokonujący obserwację. Tablica wiadomości, w zależności od pomysłowości nauczyciela może także być cennym źródłem informacji dla dziecka. Zamieszczone informacje mogą dotyczyć urodzin, imienin dzieci, interesujących wydarzeń, planu dnia.

Teksty powinny być krótkie, czytelne (podpisy duże), dające dziecku możliwość wyszukania dla siebie ciekawej informacji. Jest to mini - gazetka tworzona na podstawie rozmów z dziećmi

Kąciki - matematyczny, plastyczny, pisania pobudza także do działania, stąd należy dbać o ich atrakcyjność, natomiast napisy umieszczane tam przez nauczyciela pełnią rolę wskazówek, skłaniających wychowanków do określonych działań.

W nowym modelu nauczania zwanym Naturalną Nauką Języka, kąciki zainteresowań są częścią programu aktywizującego działalność dziecka, pełnią funkcję stymulującą działanie a tym samym przyczyniają się do jego rozwoju. Nasze działania tylko wtedy stają sie efektywne, kiedy obok stymulowania, inspirowania działań dziecka udzielimy mu także właściwej pomocy.

         Przedszkole, z racji zatrudnionego u nas doradcy metodycznego i prowadzonej działalności, upowszechniającej swe doświadczenia w zakresie :

1.  Dzielenia    się    doświadczeniami    poprzez   publikowanie   materiałów opracowywanych     przez     kadrę     placówki,    organizowanie     zajęć  prezentujących   zainteresowanym    nowy   model   pracy  z  dzieckiem w  zakresie Naturalnej Nauki Języka.

2.  Organizowania    szkoleń    w   formie   wykładów,    seminarów,   kursów metodycznych  (finansowanych  przez  WSiP)  oraz  zajęć  prowadzonych metodami aktywnymi (warsztaty, treningi).

3.  Wymiany    doświadczeń    między      nauczycielami     zainteresowanymi problematyką     związaną    z    działalnością   tej   placówki (spotkania, konsultacje, zjazdy).

4.  Podnoszenia kwalifikacji zawodowych nauczycieli.

5.  Integracji ludzi z różnych środowisk wokół problemów oświatowych.

6.  Prowadzenia     zajęć     teoretycznych    i    praktycznych    dla   rodziców   zainteresowanych nowymi metodami i formami pracy.

Celem naszym jest:

1.  Przygotowanie   zespołu   nauczycieli  do   nieco  odmiennej  działalności w oparciu o nowy  model  pracy z  dzieckiem   "Naturalnej Nauki Języka".

2.  Opracowanie  i  upowszechnianie  materiałów  dydaktycznych  oraz form i metod pracy.

3.  Współpraca     z     ośrodkami     naukowymi    w    celu   monitorowania,diagnozowania postępów dziecka.

4.  Upowszechnianie      wiedzy     o     rozwoju    dziecka   wśród   rodziców, opracowywanie materiałów do samodzielnej pracy z dzieckiem w domu.

Podstawą realizacji w/w celów jest:

1.  Wdrożenie   bloku   tematycznego   obejmującego  wykłady,  prowadzenie zajęć  otwartych,  warsztatów  dla  rodziców  oraz  udział   nauczycieli  w opracowaniu materiałów dydaktycznych.

2.  Prowadzenie  obserwacji  i  badań  na  podstawie  określonych   narzędzi badawczych.

     * gromadzenie   materiałów   badawczo  -  diagnostycznych   o   rozwoju dziecka

     * opracowywanie     bądź     modernizacje     narzędzi    badawczych  wg wykazywanych na postawie pracy dydaktycznej i potrzeb

3.  Prowadzenie   własnej   działalności    wydawniczej    upowszechniającej doświadczenia placówki.

  

 Nasze doświadczenia we współpracy z rodzicami

         Postawą sukcesu naszej pracy w tej placówce jest szczególnie dobrze układająca się współpraca z rodzicami. Nadrzędnym celem tej współpracy jest dobro dziecka, któremu trzeba stworzyć w porozumieniu z rodzicami warunki optymalnego rozwoju. Współpraca ta wynika z potrzeby ujednolicania kierunków wpływów przedszkola i domu. Na początku niektórzy rodzice są nieufni, nie zawsze jest im łatwo przekazać obcym osobom odpowiedzialność za swoje najukochańsze dziecko. Nie są też przyzwyczajeni do dzielenia się uczuciem do swojej pociechy. Już od pierwszych chwil poznania emanujący z nas serdeczny stosunek do rodziców i ich malców sprawia, że zarówno dzieci, jak i ich rodzice szybko adoptują się do nowej sytuacji, odczuwają pewność i stabilizację w murach naszego przedszkola.

Podstawą dobrej współpracy z rodzicami jest traktowanie rodziców jako współpartnerów w wychowaniu dziecka, dostrzeganie w rodzicach przyjaciół, choć często nawiązanie wspólnego dialogu nie jest rzeczą łatwą.       

W świadomości społecznej pokutuje wiele uprzedzeń, mitów i stereotypów. Staramy się przełamywać tą barierę, wykazując szczerość, otwartość, komunikatywność i precyzyjność w formułowaniu swych myśli.

Postawa nauczyciela musi zawsze wzbudzać zaufanie rodziców. Staramy się, aby formą rozmowy z rodzicami był dialog, w efekcie którego wspólnie wyciągane są wnioski a wypowiedź nie jest jednostronna. Jeżeli musimy przekazać coś niemiłego, staramy się czynić to bardzo spokojnie, zrozumiale dla rodziców, z podaniem propozycji pomocy. W każdym rozmówcy nauczyciel dostrzega kompetentnego partnera w sprawach wychowania dziecka. Opiekunowie bowiem znają najlepiej swoje dziecko, są "bazą" podstawowych informacji o dziecku.

Od pięciu lat zażyły kontakt z rodzicami, urozmaicona współpraca, jest wiodącą w planie pracy dydaktyczno - wychowawczej przedszkola. Tę współpracę rozumiemy wielopłaszczyznowo. Jeden z aspektów dotyczy problematyki organizacyjnej naszej placówki. Rodzice zawsze mają wgląd w pracę dydaktyczno - wychowawczą. Codziennie mogą przebywać z dzieckiem w sali tak długo, jak tylko dysponują wolnym czasem. Są włączeni do codziennej pracy z dzieckiem. Uczestniczą we wspólnych zajęciach, zabawach, w modyfikacji pracy przedszkola. W czasie organizowanych grupowych zebrań, które odbywają się zawsze przy kawie, nasi współpartnerzy współdecydują o tym, co będzie działo się w naszym przedszkolu (co zorganizujemy, kto nam w tym pomoże), na jakie zakupy przeznaczamy fundusze

Często sami finansują niektóre przedsięwzięcia dla dobra dziecka a tym samym i placówki. Spotkania z rodzicami mają także charakter szkoleniowy. Wysunięte na początku roku szkolnego problemy są omawiane ( często przez specjalistów typu psycholog, lekarz czy logopeda) na zebraniach z rodzicami w ciągu roku. Rodzice w zależności od swoich możliwości, wykształcenia, zawodu ( a jest to środowisko ludzi na wysokim poziomie ) współuczestniczą w przygotowywaniu np. prelekcji, szkoleń, porad itp. Proponujemy im ujawnianie swoich talentów, hobby, które połączone z wykonywanym zawodem i chęciami dzieci uświetniają nasze przedszkolne zajęcia i zabawy.

Zorganizowany w przedszkolu kącik metodyczno - biblioteczny jest miejscem dla Rodziców, gdzie mogą pogłębić swoją wiedzę na tematy psychologiczno - pedagogiczne. Rodzice często partycypyją w kosztach związanych z zakupem sprzętu czy pomocy do placówki. Sami, biorąc udział w teatrzykach, zarabiają w ten sposób na rzecz przedszkola. Tradycją stały się wspólne wieczerze wigilijne, czy uroczystości urodzinowo - imieninowe. Wszyscy w tym przedszkolu stanowią jedną dużą rodzinę.

Dzisiejsi rodzice przestali być biernymi konsumentami usług oświatowych. Aczkolwiek zdarzają się i tacy, którzy w znikomym stopniu są zainteresowani tym, co dzieje się w przedszkolu z ich dzieckiem, a ich kontakt z nauczycielem jest rzadki. Jednak coraz więcej rodziców dostrzega znaczenie pierwszych doświadczeń dziecka dla jego dalszego rozwoju - są coraz bardziej przekonani o celowości instytucjonalnego wychowania i kształcenia.

Rodzina, przedszkole, szkoła są miejscem, w którym człowiek zdobywa najpełniej wiedzę niezbędną w życiu, uczy się również sztuki życia z całą jego zależnością i wszystkimi jego subtelnościami: uczy się stosunku do osób, rzeczy, poznaje normy, reguły, rozumie własne usytuowanie, zależności między ludźmi, uczy się reagowania na ludzkie zachowania, rozwiązywania prostych i złożonych zadań, poznaje hierarchię wartości oraz możliwości własnego BYCIA w społeczeństwie. Aby cele te osiągnąć, wciąż musimy uczyć się własnych ról, szanowania odmienności, tolerancji. Musimy łączyć siły wszystkich, którzy mogą cokolwiek uczynić w tym względzie.

Działająca w tym przedszkolu Rada Rodziców jest organem doradczym placówki i często inspirującym innych do wspólnej pracy na rzecz przedszkola. W ten sposób układająca się współpraca jest odpowiedzią na pytanie - dlaczego to przedszkole nazywa się  "Raj na Skarpie”

 

HISTORIA PRZEDSZKOLA na JAZDOWIE

( oprac.na podstawie  wyciągu z archiwum   Wydziału Oświaty i Wychowania Warszawa - Śródmieście) 

·  Dzieje placówki rozpoczynają się od Przedszkola ufundowanego przez Biuro Odbudowy Stolicy w styczniu 1946roku  i oddanego pod Zarząd Główny i prowadzenie Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci" w Warszawieprzy ul. Niemcewicza 9/131

·  Kierownictwoobjęła  od stycznia 1946 rokuIrena Turek,

·  potem funkcję tę pełniła Stanisława Polewicz

·  od 1.09.1947 roku  I-szą kierowniczką Przedszkola nr 5  przy ul. Górnośląskiej 5 została Irena Gmitczuk - Zapalska.

·  (W roku szkolnym 1949/50 - lokal przedszkola został powiększony o 3 izby).

·  Od 1.09.1951 roku kierownictwo objęła Henryka Makowskaa następnie kierownictwo  objęła je pani Gutowska

·  od 1.09.1952 roku - kierowniczką była Lucyna Borkowska

·  od 1.09.1954 roku - kierowniczką została Irena Knapp

·  od 1.09.1955 roku - funkcję kierowniczki pełniła Kazimiera  Miklaszewska

·  od 1.01.1958 roku - funkcję kierowniczki Przedszkola Nr 112  pełniła Janina Konopnicka

·  od 1.09.1959 roku - funkcję tę przejęła Ludwika Prusińska

·  od 1.09.1971 roku - kierowniczką  została Janina  Małecka.  

·  od 1.09.1980 roku funkcję kierowniczki później dyrektora pełniła  Wincenta Korzeniecka.

·  od 1.09.1991 Przedszkolem nr 112  kieruje Irena Wojciechowska

      W marcu1997  Przedszkolu nr 29 nadano nazwę  Raj na Skarpie z dniem 

1.09. 1999r.zmieniono nr placówki na 129 a 1.09.2004 Przedszkolu  nr 29 Raj na Skarpie

zmieniono nr na 129 Raj na Skarpie

 

 

 

HISTORIA PRZEDSZKOLA

Przedszkole Nr 129 (dawne 112, później 29, a początkowo w 1947r. - Nr 5 RTPD), nazwane przez rodziców i dzieci w 1994 roku Rajem na Skarpie jest zlokalizowane na Jazdowie w samym Centrum Warszawy.

Jest to szczególna placówka z uwagi na to że :

  • Usytuowana jest na terenie o wysokiej randze historycznej, bo na Ujazdowie ulokował się gród książąt mazowieckich, tu znajdowała się rezydencja królów i tu mieścił się szpital ujazdowski, pierwszy lazaret przy koszarach Gwardii Pieszej Litewskiej w Zamku Ujazdowskim.

  • Budynek , w którym mieści się przedszkole zaadoptowano z pomieszczeń, które w okresie międzywojennym pełniły funkcję mieszkań dla lekarzy szpitala ujazdowskiego.

 

  • Otoczenie przedszkola zwiększa jego atrakcyjność ponieważ mimo, że znajduje się w samym centrum stolicy, jest oazą zieleni i spokoju, tak nietypowego dla wielkiego miasta.

 

  • Panuje tu rodzinna atmosfera . Przedszkole ma ugruntowaną wysoką pozycję w rankingu placówek tego typu w kraju z racji stosowanych odmiennych form pracy z dziećmi.

 

  • Rodzice ubiegający się o miejsce dla swojego dziecka w naszym przedszkolu uważają, że : „jest ono jednym z najlepszych przedszkoli w Warszawie , placówką nieprzypadkową, która stwarza podopiecznym zróżnicowane, dostosowane do indywidualnych możliwości warunki rozwoju”. Jest to również miejsce, gdzie sami rodzice czują się bardzo dobrze.

 

Geneza powstania placówki

Historia powstania przedszkola, noszącego obecnie numer 129 i zwanego „Rajem na Skarpie „, sięga czasów powojennych. 25.04.1945 roku pod patronatem Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci zorganizowano Przedszkole Nr 5 RTPD w mieszkaniu przy ulicy Niemcewicza 9 m 131 . Zajmowało ono 3 pomieszczenia, o łącznej powierzchni 93 m2. Były w nich zorganizowane 2 oddziały przedszkolne liczące po 36 dzieci. Zajęcia odbywały się w godzinach od 9.00 do 14.00. Przedszkole utrzymywane było z subsydium Zarządu Miejskiego i z funduszy Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Kierowała placówką Irena Turek , absolwentka prywatnego seminarium dla wychowawczyń przedszkoli. Z uwagi na małą powierzchnię lokalu przy ulicy Niemcewicza 9, RTPD w styczniu 1947 roku wystąpiło do Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego o przeniesienie placówki do większego lokalu, sugerując budynek, w którym mieści się przedszkole obecnie , a zanotowanym w Urzędzie pod adresem ul. Górnośląska 45 Kierownictwo nad przedszkolem objęła Irena Gmitczuk-Zapalska. Początkowo było to przedszkole trzyoddziałowe i zajmowało mniejszą powierzchnię.

Od września 1991roku przedszkolem kieruje Irena Wojciechowska, która systematycznie stara się wraz ze współpracownikami przeobrażać stary budynek w Raj na Skarpie dla najmłodszych jednocześnie zachowując klimat starego domowego przedszkola.

Duży nacisk w pracy wychowawczo - dydaktycznej kładzie się na samodzielność wychowanka, umiejętność radzenia sobie w różnych codziennych sytuacjach.

Od 1994 roku w przedszkolu realizowany jest autorski program „Naturalnej Nauki Języka”, opracowany przez jedną z nauczycielek , Elżbietę Czerwińską-Klemke . Program oparty jest na nowozelandzkim modelu nauczania. Został zmodyfikowany i zmodernizowany odpowiednio do warunków polskiego systemu edukacyjnego i kultury polskiej. Polega na całościowym przyswajaniu języka – jednocześnie pisania, czytania jak i kompetencji językowej. Wszystko oparte jest na naturalnej chęci dziecka do nauki. Podstawową zaletą tego programu jest uwzględnienie możliwości wszystkich dzieci, prezentujących różny stopień umiejętności językowych i indywidualnego tempa rozwoju dziecka. Naturalna nauka języka umiejscawia się wśród nowoczesnych modeli nauczania, głównie poszukującego, służącego wspomaganiu dzieci w nauce rozwiązywania problemów oraz pracy we współpracy, co wiąże się ze stwarzaniem odpowiednich warunków pracy w grupie i z grupą. Z tego punktu widzenia istotne jest dziecko oraz jego potrzeby i zainteresowania, a także nauczyciel, który stwarza ciekawe sytuacje dydaktyczne, co
w efekcie powoduje, że dziecko ma szansę na wszechstronny rozwój. Nauczyciel kształtuje pracę z dzieckiem, na podstawie doświadczeń edukacyjnych wychowanka. Stąd zadania wynikające z celów rozwojowych ujmowane są w kategoriach rozwojowo – dydaktycznych, w odniesieniu do każdego dziecka.

Planowanie działań wspomagających rozwój dziecka wiąże się:

  • z podążaniem za jego doświadczeniami edukacyjnymi, jakie ono nabywa,

  • z uwzględnieniem jego indywidualnych predyspozycji,

  • z uwzględnieniem sposobu reagowania na proponowane mu zadania czy aranżowane sytuacje.

Temu służą trzy typy zadań rozwojowo - dydaktycznych:

  • zadania - kompetencje, które mieszczą się w strefie aktualnego rozwoju (obserwujemy dziecko wykonujące samodzielnie zadanie – bez wsparcia dorosłego lub rówieśnika),

  • zadania, które znajdują się na granicy aktualnej i najbliższej strefy rozwoju (obserwujemy dziecko, które posiada świadomość własnych kompetencji, ale często upewnia się czy dobrze wykonuje zadania),

  • zadania - możliwości, obejmujące strefę najbliższego rozwoju (obserwujemy dziecko, które chce działać, ale potrzebna jest mu pomoc (w określonym zakresie) i jej szuka.

Dla nauczyciela jest to materiał informujący o kierunku, zakresie i dynamice rozwoju dziecka w oparciu, o który może projektować nowe zadania.

 

 

 

stat4u